زیادفرصت ندارم.فقط خواستم بگم.شب قدره،خیلی بیشترازخیلی التماس دعا.

میگن امشب سرنوشت یکسالمون و تعیین میکنیم.

بهترینها روبراتون آرزو میکنم.

موفق باشید.

امشب که بلرزید دل و بغض و صدایت

آرام روان گشت دلت سوی خدایت

رفتی به در خانه ی آن قاضی حاجات

یادآر مرا ملتمس لطف و دعایت...

نمیدونم چرا همش یهویادم رفت.

فقط خواستم بگم:امسال انگار باهمه ی سالها فرق میکرد.امسال میخوام........

خودت میدونی چی میخوام....

"دلی که شکست .....دیگه شکسته"

توی اونروزاتواین وادیا نبودم.همیشه اینطورجمله ها،یاپرسه زدنای بی هدف توی خیابون برام تعجب آوربودویه علامت سوال بزرگ توی ذهنم حک میکرد.وقتی اون جمله روهم خوندم همینطورشد.باخودم میگفتم:خوب!یه نفردلت و شکسته بقیه که نمردن.دلت و بندبزن و به زندگیت ادامه بده.

ولی حالامیفهمم که حتی اگه بشه دلی و بند بزنی جای شکستگیش همیشه روش باقی میمونه.تازه اگه بشه!چون بعضی مواقع بعضی دلاطوری میشکنن که خورده هاش و مثل بعضی ظرفاباید باجاروجمع کرد.اونطوری که دیگه واقعا"باید گفت:دلی که شکست،دیــــــــــــــــــــــــــــگه شکسته.

نمیدونم شاید دل صاحب اون ماشینم همینطوری شکسته بود؟؟؟؟

البته ناگفته نمونه این فقط یه مطلبی بودکه یادم اومد.همه ازآپ نکردنم شکایت میکردن.منم چیزی به ذهنم نرسید خوب

یه سال با بیخیالی،یه سال با غم،و امسال با لحظه شماری و البته امید.

میدونم که از حرفام فقط خودم سردرمیارم و خودت.میدونم که خوب میدونی که چی میگم.پس خیالی نیست که بقیه فکر کنن که دیوونه ام.امسال شادم از اومدنت.شاد از داشتنت و دوباره دیدنت.شاد از اینکه هنوزاونقدر توان دارم که توی این روزا روزه بگیرم.و بازم بابت اینهمه لطف به خاک اونی بیفتم که اگه منم فراموشش کنم من و فراموش نمیکنه..........

دوست دارم خداجون!دوست دارم..........

خوب یه حرف دیگه:

نزدیک ۱۸سال پیش،توی یه سحرگاه نسبتا"گرم تابستونی،توی یکی از محله های این شهر کوچیک،وقتی من هنوز کوچیک بودم و توی اون ساعت خواب،یه پسر کوچولویی پا به عرصه جهان گذاشت که کم کم فهميدم که شده داداش کوچولوم.البته الان ديگه کوچولو نيستا.خيلي هم بزرگه.خداييش بهش نميخوره که از من کوچيکتره.منظورم هيکلا"وقيافتن و خلاصه همه جورتا"...ولي خوب مهم اينه که سنن از من کوچيکتره

ولي بين خودمون بمونه  به خودش گفتم:در يک سحرگاه منحوس تابستاني به دنيا اومدي و از اون روز به بعد روزگار دنيا سياه شده

بچه ام هميشه اختتاميه ي هر چيزيه.اختتاميه ي بچه هاي اين خانواده،و صد البته اختتاميه ي تولداي مردادماه دورواطرافم.بازم خيالم راحته که مرداداز ۳۱روز بيشتر نيست وگرنه خداعالمه تا آخرش چه بلايي سرم مي اومد(نه که الان نيومده٬).حالابگذريم از تولدايي که توي وب ننوشتم.

در هرصورت تولدش مبارک واميدوارم که در آينده مثل از گذشته تا حالادرکنارخواهر مهربونش  موفق باشه. بازم ممنون ازلطف تک تکتون.

اما بازم با یه تلنگر میشکنم.

درست مثل الان.مثل همیشه،مثل اینروزا.

نمیدونم خواسته ی بجایی بوده یانه؟ولی دیگه برام مهم نیست که چی بشه.نه که نباشه.دیگه نمیخوام حرف بزنم.میخوام مثل همیشه سکوت جای تک تک حرفام و بگیره.حالاانگار باز حرف زدم و نادیده گرفته شدم.چه فرقی میکنه.پس بهتره سکوت کنم وارزش خودم و حفظ کنم.

بهتره دیگه دست به دعابرندارم و چیزی از کسی نخوام.بهتره خودم و فراموش کنم.

نمیخوام بازم از غم بگم و دردی که هر لحظه فشارش و بیشترمیکنه تا از پا درم بیاره.ولی .............

اصلا"بیخیال.....

فردا تولد کسیکه ......................به قول خودش:

تولد چهارمین اختر تابناک خانواده ی غلامی(که البته تاکید کرده که فقط این چهارمیه تابناکه و اشتباه نکنیم)آبجی زینب  گلمه که حالابیشتر از هرلحظه ای جای خالیش و احساس میکنم.

امیدوارم که همیشه شادوسلامت باشه.از همین جا میبوسمش.